radio interview over Opvoeden in twee huizen

145506154585196_19265742_1920

Ik mocht in het radio programma, De kracht van Houten, vertellen over het project Opvoeden in twee huizen!

Radio maken is best leuk! 🙂

Luister mijn bijdrage in de uitzending hier terug! (12 minuten)

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Opvoeden in twee huizen

Voor Family Factory en in opdracht van de gemeente en het CJG Haarlemmermeer schreef ik samen met 20 ouders dit inspiratieboekje: Opvoeden in twee huizen. Een bijzonder project, omdat ikzelf ook een gescheiden moeder met een samengesteld gezin ben.

Het boekje is hier te koop.

ff-top-tips-gescheiden_covertje_def

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De Kracht van Houten

145506154585196_19265742_1920

Ik werd geïnterviewd door Radio Houten voor het programma: de Kracht van Houten.

In een kort gesprekje over Family Factory vertel ik wie we zijn, wat we doen en hoe we dat doen. Voor en door ouders.

8 maart aanstaande organiseren we een ouderavond over Pubers Mediawijs. Ouders kunnen met vragen en gouden tips in gesprek over waar ze tegen aan lopen of delen wat juist goed werkt. Welkom om half 8 – half 10 ’s avonds op het kantoor van Family Factory in het Wereldhuis, Lupine-Oord 6.

Luister hier de uitzending terug!

Oh, ja, en radio maken is best leuk! (getuige de blije foto in de studio) 😀

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Vibe met Angele Bakker

Angele is een oud studiegenootje, en na al die jaren volgen we elkaar nog steeds. In een serie interviews over inspiratie en verbinding interviewde Angele mij over mijn werk.

Het werd een fijn, persoonlijk gesprek over hoe ik me verbind aan projecten, waarom ik kies voor werken in het sociale domein. Over meer verbinding in de samenleving, aandacht en eenvoud.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Over afscheid en nieuwe beginnetjes

IMG_0313We zouden ja zeggen tegen 2015 en JA werd het!

Het werd een jaar van aanpakken, doen, ondernemen, knallen. We omarmden zo veel moois en nieuws. We maakten ongelooflijk veel mee!

En terwijl ik dit schrijf, zit ik in de moeilijkste week van dit jaar. Er Door Heen. Niet dat ik in mijn bed lig hoor, maar toch, voor mijn doen, niet helemaal lekker in het vel.

We verhuisden naar Wijk bij Duurstede en kwamen hier Thuis. Wat een ruimte, zuurstof en levensenergie vonden we hier! Iedere dag weer, en nog steeds, een feestje.

Ik stapte over oude beelden heen van mezelf. Ik ondernam van alles waar ik tot voor kort verlegenheids-issues bij had. Hoogtepunt was een optreden met mijn nichtjes als de Andrew Sisters. Ook dat werd een feest. Een feest van overwinning. En dicht bij mezelf. Vette lol samen.

Alsof Wijk bij Duurstede ook zorgde voor bevrijding. En dat zou systemisch gezien best kunnen kloppen. In Zeist had ik namelijk ook op de middelbare school gezeten, en juist in die tijd met vallen en opstaan regelmatig tegen mijn eigen grenzen opgelopen. En wie weet hield die plek waar ik jaren later weer woonde mij aan mijn oude grenzen. Alsof je gebonden aan een plek ook de psychische begrenzing meeneemt.

Er waren zo veel bijzondere ontmoetingen en verbindingen. De reünie die Dennis organiseerde voor ons studiejaar. Wat een prachtige, heerlijke vent is Dennis. Hij bracht ons allemaal bij elkaar op 30 januari. Oh, ik heb intens genoten. Ging verliefd naar huis. Verliefd op de mensen, wat we na 20 jaar nog steeds met elkaar deelden. Het was fantastisch en heel gewoon tegelijkertijd.

Wat een immens verdriet toen Dennis op 7 april overleed tijdens een motorongeluk. Mijn oude vriend. Mijn studiemaat. Onze knuffelbeer. Een ondenkbaar afscheid en weer een prachtige reünie…

Het was niet de eerste begrafenis van het jaar, en ook niet de laatste. Er overleden 5 mensen. En ieder afscheid was mooi, warm, integer, memorabel.

Een jaar van afscheid nemen en volmondig ja zeggen. Tegen nieuwe en onbekende dingen. Over drempels van angst heen. Dat smaakt naar meer!!

Ons gezin is prachtig, gezond, vrolijk, hilarisch en heerlijk. En zwaar, pittig, handenvol en tijdrovend. Een jaar waarin tijd voor Armand & mij zeldzaam was. Waar vele dagen opgingen aan griep. De verhuizing heeft ook een diep spoor getrokken in de energie van ons gezin. Daarom waren we regelmatig om de beurt ziek.

Met de Family Factory beleefden we spannende hoogtepunten en diepe dalen.

We zijn er klaar voor om echt een nieuwe weg in te slaan. Family Factory neemt nog meer afscheid van oude structuren en gaat in een nieuwe ondernemende vorm verder.

We starten een ondernemerscollectief met sociaal ondernemers. We gaan ondernemend impact maken. Voor Family Factory en voor Two Get There. We starten in januari en zullen samen een nieuw avontuur vormgeven.

Dit jaar voelde ik steeds meer verbinding in ons leven. Een warme bedding met de mensen om ons heen. We staan in verbondenheid om elkaar heen.

In de wereld om ons heen lijkt er, als we het nieuws mogen geloven, steeds minder verbondenheid, bedding voor elkaar te zijn. En toch weet en voel ik dat die er wel is. Het is alleen niet vaak terug te vinden op nu.nl…

2015 eindigt in bezinning. Er staat een prachtig nieuw jaar voor de boeg. En mijn uitdaging (lees opdracht) is: goed voor mij en de ander te zorgen.

Ik wens iedereen een jaar om te omarmen.

De uitsmijter: Ik leerde tijdens een avond waarop ik sprak over ‘samen opvoeden’ van een kindercoach dit jaar de volgende vuistregel voor lastige situaties:

Is dit (deze situatie/dit gesprek/etc…) goed voor mij?
Antwoord ja, ga door, Antwoord nee: Stop!!
Is dit … goed voor de ander? Antwoord ja, ga door. Antwoord nee: Stop!!
Is dit … goed voor de wereld?! Antwoord ja: ga door. Antwoord nee… Stop!!

Als we samen doen wat goed voor ons, de ander én de wereld is, dan wordt de wereld een stuk mooier…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

12,5 jaar ondernemerschap!

social impact creeërenIn de middag van 30 januari 2003 registreerde ik mijn bedrijfje bij de Kamer van Koophandel in Utrecht. Wat voelde ik me stoer!

Daags erna zat ik in pyjama naar mijn scherm te staren. Tja. Wat nu… Hoe begin ik? Waar begin ik?

Gelukkig mocht ik van mijn voormalige werkgever klussen en projecten meenemen naar mijn eigen bedrijfje en deze freelance uitvoeren. Hij was blij dat het risico van deze sociale projecten niet langer bij hem lag. En ik was superblij dat ik daarmee mijn bedrijfje kon “vullen”. Het waren ook echt mijn projecten.

Ik trainde de jeugd- en wijkagenten van Eemland Zuid. Dat betekende iedere woensdagmiddag kroketten (jammie!) eten met de agenten en een lift in een politieauto naar het station krijgen. Wat een tijd! De trainingen ‘communiceren met jongeren’ waren ontzettend gaaf om te geven. Samen met een acteur. Wat heb ik toen ontzettend veel geleerd over het vak trainer en over de samenleving. Sindsdien ook veel respect voor de agenten op straat.

Daar begon ik dus. Sindsdien ben ik vele projecten, initiatieven en opdrachten verder.

Ik belandde op de eerste Viva400, won prijzen met Stichting Two Get There, ontmoette een paar keer Willem Alexander en Maxima. Verdiende sommige jaren best aardig en sommige jaren was er genoeg werk, maar geen geld…

Ik staar nooit meer naar mijn computerscherm, zonder te weten wat ik moet doen. En mijn to do lijstje is eigenlijk nooit meer leeg…

Ik heb nog vele plannen en wensen.

Gisteravond keek ik naar Nieuwsuur en realiseerde me dat er nog heel heel erg veel werk te verzetten is. Hier en in de rest van de wereld. Inclusiviteit, betrokkenheid, aandacht, sociale innovatie staat echt nog maar in de kinderschoenen.

Ik ga daar mijn steentje aan bij dragen, ook de komende 12,5 jaar!

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen

Serious Social Value

Op 4 februari 2015 organiseerden Kristel Logghe en ik het Symposium over Serious Social Value. Een waanzinnig gave dag. Grote opkomst. En vooral heel veel energie op het thema sociale waarde versus economische waarde. Mooie sfeerimpressie!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Sociaal ondernemen is serieus ondernemen!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hoe een aanmodderend jaar een eindsprint kreeg

IMG_26002014 werd een jaar met veel worstelingen voor mij. Het ging niet vanzelf.

Ik zocht (te hard?) naar een nieuwe vorm voor Two Get There. De maatjesprojecten liepen heel goed. Er was veel mooi werk dat we konden oppakken vanuit Two Get There. Wat we met veel plezier hebben opgepakt. Maar hoe de stichting zelf verder moest daar kwam ik niet goed uit.

De zwangerschap van Anna Julie was pittig. De bevalling duurde mij veel te lang (30 uur). Anna zelf was de eerste 8 weken geen blij meisje. Grote Yore zat niet op zijn plek op school. Ook daar was het een zoektocht met school, onszelf en hem om tot de juiste stap te komen. En toen kwam de zomervakantie die in het water viel door een ziek, ziek meisje. En… ons huis werd echt veel te klein voor ons allemaal.

Ik heb dit jaar geleerd om mee te stromen met wat er is. Niet veel willen. Geen grootse ambities. En met wat zich aandoet te leven. Niet groots en meeslepend.

Als ik even aan de oever zat uit te puffen vond ik het water van onze rivier wel erg hard stromen. Maar er weer instappend viel de snelheid mee. Door me op de stroom mee te laten voeren kon ik de snelheid weer loslaten. Ja het was waanzinnig druk. En waanzinnig veel hadden we op ons bordje. Maar mijn grootste les: druk zijn is dus ook maar een beleving. Omdat het niet vanzelf ging werden we gedwongen om steeds te blijven handelen. In de doemodus te blijven.

Doen relativeert! Het is niet het verhaal dat belangrijk is. Het is het leven zelf.

2014 bracht mij loslaten. En meestromen.

En het bleken juist de kleine dingen waar we dit jaar zo van hebben kunnen genieten. Die week vakantie in Nijverdal. De nieuwste grapjes van Iza. (Buikpijn van het lachen!) De prachtige vriendelijke lach van Anna iedere ochtend. De ruimte en lucht die Yore heeft gekregen op zijn nieuwe school.

En toen… toen nam alles een vlucht! Anna gaat zo goed en groeit hard. We kochten en verkochten binnen twee maanden ons huis. De verbouwing is geregeld.

Ik werd benaderd om een deel van mijn tijd te verbinden aan een social initiatief dat een nieuw businessmodel heeft uitgewerkt. Ik ga dat nu implementeren. 20 uur per week ga ik me verbinden aan de Family Factory! En er ligt zo’n mooie verbinding tussen Two Get There en de Family Factory! Daar gaan mooie dingen uit ontstaan!

Wij zeggen met open armen ja tegen 2015! Zijn dankbaar voor wat 2014 ons bracht. Het hoeft niet perfect. Aanmodderen heeft zo zijn mooie kanten. De komende weken worden absoluut een gekkenhuis. Maar wat hebben we er een zin in!!

Alle liefs voor iedereen!

www.familyfactory.nu

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Exloitatiekosten of expertise??

“Ik neem even uw aanvraag door. Moment. Oh, ik zie het al. Hebt u de criteria wel doorgenomen?” Ja natuurlijk heb ik dat! “Maar dan had u niet hoeven indienen. Uw aanvraag is uitsluitend opgebouwd uit uren. En wij betalen geen exploitatiekosten.” “Maar dat is geen exploitatie! Dit is een eenmalige pilot die we zo gaan opzetten dat hij daarna jaarlijks herhaald kan worden zonder onze inzet.” “nee maar uw uren vergoeden we niet. Wel de kosten van drukwerk, catering of kosten van locatie.”

De aanvraag is nu ingetrokken. En terwijl ik nog nadenk over het telefoongesprek dat ik net voerde dringt opeens iets tot mij door: Meneer de aannemer: we betalen alle materialen maar niet uw uren om dit huis te bouwen… Bakker: uw brood kan minimaal twee derde goedkoper want uw uren betalen we niet…

Is dit niet vreemd?

Ik ben sociaal ondernemer. Ik werk vanuit huis. Betaal mijn laptop en telefoon zelf. Heb geen kantoorkosten. Nauwelijks overhead. Mijn inkomsten haal ik uit de inzet van mijn expertise. Ik werk vaak tegen een maatschappelijk uurtarief. Maar daarvoor kan ik dan dus niet aankloppen bij een behoorlijk aantal fondsen?

Mijn passie is sociale innovatie. Ik geloof in de kracht van de sociale ondernemer en hoe ontzettend belangrijk ze zijn voor de maatschappelijke problemen van dit moment.

Het project waarvoor ik een pilot indiende bij dit lokale fonds is KunstExpress Zeist. Met dit project voorzien we kinderen die weinig sociale steun hebben én een kunstzinnige aanleg met een kleine beurs, van een kunstzinnig maatje. Een geweldig mooi project waarbij we kinderen stimuleren hun talenten te ontwikkelen. Het project heeft veel moeite om de begroting gedekt te krijgen. Daarom bedachten we een gaaf plan. We organiseren een veiling in een exclusieve omgeving. De kunstwerken zijn door de maatjes en kinderen gemaakt. Om te zorgen dat dit evenement slaagt in zijn opzet ben ik gevraagd het evenement voor één keer te organiseren. We hebben al toezeggingen gekregen dat materialen, locatie, catering en evt. inzet van artiest vanuit MVO door het lokale bedrijfsleven bijgedragen kan worden.

Maar de uren worden niet vergoed. Nee, liever ontvangt het fonds de rekening van slot Zeist, de cateraar, de drukker, de artiest…

Gaat het fonds daarmee niet aan zijn doel voorbij? En steunt het lokale fonds dus helemaal niet de sociale cohesie, maar de lokale ondernemers?

Voor sociale pioniers en sociale ondernemers is dit probleem . Sociale innovatie zal nooit een vlucht kunnen nemen als we niet zorgen dat de inzet van de sociale pioniers serieus genomen wordt. Als de aannemer betaald wordt voor het bouwen van zijn huis, en de bakker voor het bakken van zijn brood, waarom dan niet de sociale pionier met zijn bijzondere rugzak aan sociale innovatie?!!

Uiteraard begrijp ik dat deze regels bedacht zijn om te voorkomen dat fondsen opdraaien voor de reguliere vaste kosten van een vereniging of stichting. Maar er is een verschil tussen expertise inzetten in de vorm van denkkracht en een exploitatiebegroting.

 

Heel erg graag ga ik hierover de dialoog aan om te zorgen dat sociale innovatie een serieuze kans krijgt!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen