Sociale Zaken

Na meer dan 20 jaar werkervaring, leidinggevende ervaring en het met succes opzetten en opschalen van verschillende sociale initiatieven vind ik het tijd worden om eens stil te staan. De rugzak open te maken. Ervaringen van lang en kort geleden pak ik uit. Ik onderzoek: wat gebeurde er toen, wat voelde en dacht ik? Hoe ben ik dat verderop weer tegen gekomen? Wat leer ik daarvan? Soms kan ik het gemakkelijk vastpakken. Soms zoek ik nog naar de betekenis, de context. Mijn rol, of de rol van een ander daarin.

Ik doe dit niet alleen. Tijdens lange wandelingen met een fijne collega breng ik onder woorden wat ik tegenkom. Toets ik mijn bevindingen aan die van haar. Samen gaan we ook weer met anderen in gesprek die expert zijn op het gebied van samenwerken, teambuilding. We duiken samen de literatuur in. Toetsen opnieuw, en leren zo gaandeweg wat de levenslessen zijn of zijn geweest.

We houden onze gesprekken bij in Evernote. De foto’s van de wandelingen ook.

Zo vormt zich langzamerhand een mooie verzameling aan lessen, tips, inzichten, kennis, anecdotes.

En heel graag willen we dit ook weer delen. In dialoog met anderen blijven we heel graag onderzoeken, doorleven, doorvoelen: hoe ziet leiderschap anno nu eruit? Wanneer werk ik prettig samen? Hoe is dit voor anderen? Wat is het moment dat er flow ontstaat en wanneer het moment dat dit stopt? Wat zijn randvoorwaarden in een efficiente samenwerking? Hoe breng ik mezelf in? Wat belemmert mij? Waar krijg ik vleugels van? En in gesprek met mensen om mij heen deze vragen ook aan hen te stellen. En wat betekent dit dan voor onze samenwerking?

Kortom echt een nieuwe fase voor mij. Van verdieping. Verbinding maken met de rugzak die ik meedraag en nieuwsgierig te zijn naar de rugzak van anderen.

Je kunt ons sinds kort volgen op www.socialezaken.nu.

Wens je jouw team, afdeling, organisatie, netwerk ook een verdieping toe op deze vragen? We faciliteren dit graag! We zijn overtuigd van de waarde van de verdiepende dialoog en hoe deze dialogische gesprekken een duurzame samenwerking ten dienste kan zijn. Samen vertragen, verdiepen, eigen ervaringen inbrengen en daarmee jezelf zichtbaar maken. De ander in dat gesprek te mogen ontmoeten.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

negatieve overtuigingen

IMG_1272Stemmetjes die een leven lang in mijn systeem rondzoemen en me regelmatig saboteren. Een of twee stemmen voeren de boventoon met een vaak terugkerend zinnetje.

En iedere keer als ik dat zinnetje bewaarheid zie, dan denk ik: zie je wel!

Mijn grootste saboteur: ik doe er niet toe. Wat ik ook doe, hoe goed ik ook mijn best doen, ik doe er niet toe. Een afzegging voor mijn feestje, onverwachte negatieve feedback, van iemand die ik hoog heb zitten op een training, gepasseerd worden in een vergadering door een voorstel waarover heen gepraat wordt. De bevestiging: Zie je wel, ik doe er niet toe.

Grootste drive, motor is dus er wel toe doen. Verschil maken. Laten zien (vooral aan mezelf) dat ik er wel toe doe.

Het grappige natuurlijk is, dat deze motor, deze drive, een prachtige creërende energie kan brengen. Waarmee ik veel kan neerzetten, bereiken, opzetten, doen.

Het lastige is dat in ieder: zie je wel moment, de reflex waar ik inschiet contraproductief is aan mijn diepste wens om er wel toe te doen. Ja, ik saboteer mezelf dus… Als een voorstel niet gehoord wordt en ik me gepasseerd voel, denk ik vooral: zie je wel en hou verder mijn mond. En zo passeer ik mezelf nog veel harder.

Wat als ik vrij zou kunnen worden van de reflex: zie je wel, ik doe er niet toe…?

Dan zou ik mijn voorstel rustig kunnen herhalen, of nog scherper verwoorden en neerzetten. Of vragen aan de ander, waarom het voorstel gepasseerd wordt. Ik zou kunnen voelen dat mijn feestje misschien voor de ander niet gelegen komt. En dus niks over mij zegt. En doorvragen bij negatieve feedback, hé, wat zeg je eigenlijk, dat is interessant. Zullen we dat eens onderzoeken?

Vrij worden van de zich herhalende bevestiging. Onderzoeken: wat leer ik hiervan? Wat zegt dit werkelijk? Wat kan ik hiermee? Of, hoort dit niet bij mij? En daarmee ruimte maken om er vaker wel toe te doen. Dát zou ik zo graag nog meer en vaker willen leren! 🙂

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Wie zit er op jouw bagagedrager?

img_3059

Ik fiets, wind tegen, berg op. Ik pers de lucht met bolle wangen uit mijn longen om extra kracht te kunnen zetten. Het is zwaar trappen. Maar ik laat me niet kennen. Ik haal mijn bestemming. Zwetend, met rode wangen en buiten adem kom ik aan. Poeh he! Dat was hard werken! Nou, dat is je aan te zien. Wie zat er bij je achterop?!

Oeps… ik dacht niemand. Maar is dat wel zo? Wie zát er achterop vraag ik me af??

Regelmatig laat ik mensen achterop zitten, neem ik ze mee op mijn reis. No wonder why its so hard!

Hard werken, moeite doen, doorzetten, lange adem nodig hebben. Het lijkt soms bij mij te horen. Zie haar ‘hard werken zeg’. En dan ben ik er nog trots op ook! Hard werken is goed!

Ik neem mensen achterop in projecten, in samenwerkingen die moeite kosten. Ik werk soms voor twee. Omdat ik dat van mezelf verwacht. Omdat ik dat geleerd heb. En ook omdat ik daarvoor beloond werd vroeger.

De beperking van de ander zet mij op aan, en ik ga aan de slag. Trappen, trappen, trappen op die fiets. Een valkuil die ik nu pas herken. En waarvan ik me nu mag afvragen: wil ik dit? Wil ik werkelijk mensen achterop nemen?

Of als ik echt heel eerlijk ben, wil ik helemaal niet zo hard werken. Zou ik liever fluitend willen fietsen, onderweg bloemetjes plukken, snel een schets van een prachtig uitzicht maken.

Mensen aan boord houden, erbij blijven, trouw zijn. Tot welke prijs? En belangrijker nog: Hoort het werkelijk bij mij? Is dit wat ik wezenlijk wil?

Mijn inzicht na de afgelopen jaren, ik neem te vaak, ongewild mensen achterop. Niet omdat zij dat perse vragen, maar omdat ik dat doe. En ik heb besloten dat ik, behalve mijn lieve 3 kinderen, niemand meer zomaar achterop wil nemen.

Wie zit er bij jou achterop?! En is dat wezenlijk wat jij wilt?

Geplaatst in Uncategorized | Getagged | Een reactie plaatsen

systemisch werken in organisaties

SONY DSC

reisgenoten

We deden een systeem opstelling voor onze samenwerking in het bedrijf. Het werd een fietsduo, ieder op een eigen fiets, ik voorop, doel en route in de gaten houdend. De ander uit de wind, oplettend op obstakels, die ik (in de verte turend) over het hoofd zag. En mocht ik of zij pech krijgen, konden we lekker met z’n tweeën banden plakken. Het klopte helemaal. En het was goed zo.

Nog geen half jaar later stopte zij plotseling. En oh, wat miste ik mijn reisgenoot… En de organisatie kon eigenlijk ook niet verder zo, vond ik, want we miste onze ogen achterop. Wat was het voor mij ingewikkeld om het oude systeem los te laten, energetisch los te laten, want in werkelijkheid was het er natuurlijk al lang niet meer…

Jaren later, in een super ingewikkeld traject, bij een andere organisatie, kwam ik er niet meer uit. Mijn nieuwe collega vroeg me; wat deed je vroeger in soortgelijke situaties? Ik dacht weer aan mijn maatje toen. En antwoordde: “wij praten net zo lang tot we het wisten. En we kregen altijd het antwoord!” Ik straalde weer even toen ik er aan terugdacht. En dat zag mijn collega. “Nou, dan praat je net zolang met mij, tot we eruit zijn!” Op dat moment maakte mijn hart een sprongetje en wist ik wat mij te doen stond. Even kroop mijn maatje op mijn schouder. Het antwoord kwam.

Eindelijk kon ik systemisch kiezen om het voortaan anders te doen. Om in samenwerking niet te wachten tot mijn maatje het mee zou oplossen.

Een bevrijding om uit een oud systeem te stappen! En ik realiseerde me, dat kan dus. Ik kan, als ik dat wil, een oud systeem veranderen. In mezelf.

Ik heb die ander helemaal niet nodig. Vraag jezelf af wat jij nodig hebt! Wat is er nodig als je het echt niet meer weet? Wat doe je dan het liefste? Met wie? Waar?

Dan komt het antwoord vanzelf binnen vallen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

radio interview over Opvoeden in twee huizen

145506154585196_19265742_1920

Ik mocht in het radio programma, De kracht van Houten, vertellen over het project Opvoeden in twee huizen!

Radio maken is best leuk! 🙂

Luister mijn bijdrage in de uitzending hier terug! (12 minuten)

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Opvoeden in twee huizen

Voor Family Factory en in opdracht van de gemeente en het CJG Haarlemmermeer schreef ik samen met 20 ouders dit inspiratieboekje: Opvoeden in twee huizen. Een bijzonder project, omdat ikzelf ook een gescheiden moeder met een samengesteld gezin ben.

Het boekje is hier te koop.

ff-top-tips-gescheiden_covertje_def

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De Kracht van Houten

145506154585196_19265742_1920

Ik werd geïnterviewd door Radio Houten voor het programma: de Kracht van Houten.

In een kort gesprekje over Family Factory vertel ik wie we zijn, wat we doen en hoe we dat doen. Voor en door ouders.

8 maart aanstaande organiseren we een ouderavond over Pubers Mediawijs. Ouders kunnen met vragen en gouden tips in gesprek over waar ze tegen aan lopen of delen wat juist goed werkt. Welkom om half 8 – half 10 ’s avonds op het kantoor van Family Factory in het Wereldhuis, Lupine-Oord 6.

Luister hier de uitzending terug!

Oh, ja, en radio maken is best leuk! (getuige de blije foto in de studio) 😀

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Vibe met Angele Bakker

Angele is een oud studiegenootje, en na al die jaren volgen we elkaar nog steeds. In een serie interviews over inspiratie en verbinding interviewde Angele mij over mijn werk.

Het werd een fijn, persoonlijk gesprek over hoe ik me verbind aan projecten, waarom ik kies voor werken in het sociale domein. Over meer verbinding in de samenleving, aandacht en eenvoud.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Over afscheid en nieuwe beginnetjes

IMG_0313We zouden ja zeggen tegen 2015 en JA werd het!

Het werd een jaar van aanpakken, doen, ondernemen, knallen. We omarmden zo veel moois en nieuws. We maakten ongelooflijk veel mee!

En terwijl ik dit schrijf, zit ik in de moeilijkste week van dit jaar. Er Door Heen. Niet dat ik in mijn bed lig hoor, maar toch, voor mijn doen, niet helemaal lekker in het vel.

We verhuisden naar Wijk bij Duurstede en kwamen hier Thuis. Wat een ruimte, zuurstof en levensenergie vonden we hier! Iedere dag weer, en nog steeds, een feestje.

Ik stapte over oude beelden heen van mezelf. Ik ondernam van alles waar ik tot voor kort verlegenheids-issues bij had. Hoogtepunt was een optreden met mijn nichtjes als de Andrew Sisters. Ook dat werd een feest. Een feest van overwinning. En dicht bij mezelf. Vette lol samen.

Alsof Wijk bij Duurstede ook zorgde voor bevrijding. En dat zou systemisch gezien best kunnen kloppen. In Zeist had ik namelijk ook op de middelbare school gezeten, en juist in die tijd met vallen en opstaan regelmatig tegen mijn eigen grenzen opgelopen. En wie weet hield die plek waar ik jaren later weer woonde mij aan mijn oude grenzen. Alsof je gebonden aan een plek ook de psychische begrenzing meeneemt.

Er waren zo veel bijzondere ontmoetingen en verbindingen. De reünie die Dennis organiseerde voor ons studiejaar. Wat een prachtige, heerlijke vent is Dennis. Hij bracht ons allemaal bij elkaar op 30 januari. Oh, ik heb intens genoten. Ging verliefd naar huis. Verliefd op de mensen, wat we na 20 jaar nog steeds met elkaar deelden. Het was fantastisch en heel gewoon tegelijkertijd.

Wat een immens verdriet toen Dennis op 7 april overleed tijdens een motorongeluk. Mijn oude vriend. Mijn studiemaat. Onze knuffelbeer. Een ondenkbaar afscheid en weer een prachtige reünie…

Het was niet de eerste begrafenis van het jaar, en ook niet de laatste. Er overleden 5 mensen. En ieder afscheid was mooi, warm, integer, memorabel.

Een jaar van afscheid nemen en volmondig ja zeggen. Tegen nieuwe en onbekende dingen. Over drempels van angst heen. Dat smaakt naar meer!!

Ons gezin is prachtig, gezond, vrolijk, hilarisch en heerlijk. En zwaar, pittig, handenvol en tijdrovend. Een jaar waarin tijd voor Armand & mij zeldzaam was. Waar vele dagen opgingen aan griep. De verhuizing heeft ook een diep spoor getrokken in de energie van ons gezin. Daarom waren we regelmatig om de beurt ziek.

Met de Family Factory beleefden we spannende hoogtepunten en diepe dalen.

We zijn er klaar voor om echt een nieuwe weg in te slaan. Family Factory neemt nog meer afscheid van oude structuren en gaat in een nieuwe ondernemende vorm verder.

We starten een ondernemerscollectief met sociaal ondernemers. We gaan ondernemend impact maken. Voor Family Factory en voor Two Get There. We starten in januari en zullen samen een nieuw avontuur vormgeven.

Dit jaar voelde ik steeds meer verbinding in ons leven. Een warme bedding met de mensen om ons heen. We staan in verbondenheid om elkaar heen.

In de wereld om ons heen lijkt er, als we het nieuws mogen geloven, steeds minder verbondenheid, bedding voor elkaar te zijn. En toch weet en voel ik dat die er wel is. Het is alleen niet vaak terug te vinden op nu.nl…

2015 eindigt in bezinning. Er staat een prachtig nieuw jaar voor de boeg. En mijn uitdaging (lees opdracht) is: goed voor mij en de ander te zorgen.

Ik wens iedereen een jaar om te omarmen.

De uitsmijter: Ik leerde tijdens een avond waarop ik sprak over ‘samen opvoeden’ van een kindercoach dit jaar de volgende vuistregel voor lastige situaties:

Is dit (deze situatie/dit gesprek/etc…) goed voor mij?
Antwoord ja, ga door, Antwoord nee: Stop!!
Is dit … goed voor de ander? Antwoord ja, ga door. Antwoord nee: Stop!!
Is dit … goed voor de wereld?! Antwoord ja: ga door. Antwoord nee… Stop!!

Als we samen doen wat goed voor ons, de ander én de wereld is, dan wordt de wereld een stuk mooier…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

12,5 jaar ondernemerschap!

social impact creeërenIn de middag van 30 januari 2003 registreerde ik mijn bedrijfje bij de Kamer van Koophandel in Utrecht. Wat voelde ik me stoer!

Daags erna zat ik in pyjama naar mijn scherm te staren. Tja. Wat nu… Hoe begin ik? Waar begin ik?

Gelukkig mocht ik van mijn voormalige werkgever klussen en projecten meenemen naar mijn eigen bedrijfje en deze freelance uitvoeren. Hij was blij dat het risico van deze sociale projecten niet langer bij hem lag. En ik was superblij dat ik daarmee mijn bedrijfje kon “vullen”. Het waren ook echt mijn projecten.

Ik trainde de jeugd- en wijkagenten van Eemland Zuid. Dat betekende iedere woensdagmiddag kroketten (jammie!) eten met de agenten en een lift in een politieauto naar het station krijgen. Wat een tijd! De trainingen ‘communiceren met jongeren’ waren ontzettend gaaf om te geven. Samen met een acteur. Wat heb ik toen ontzettend veel geleerd over het vak trainer en over de samenleving. Sindsdien ook veel respect voor de agenten op straat.

Daar begon ik dus. Sindsdien ben ik vele projecten, initiatieven en opdrachten verder.

Ik belandde op de eerste Viva400, won prijzen met Stichting Two Get There, ontmoette een paar keer Willem Alexander en Maxima. Verdiende sommige jaren best aardig en sommige jaren was er genoeg werk, maar geen geld…

Ik staar nooit meer naar mijn computerscherm, zonder te weten wat ik moet doen. En mijn to do lijstje is eigenlijk nooit meer leeg…

Ik heb nog vele plannen en wensen.

Gisteravond keek ik naar Nieuwsuur en realiseerde me dat er nog heel heel erg veel werk te verzetten is. Hier en in de rest van de wereld. Inclusiviteit, betrokkenheid, aandacht, sociale innovatie staat echt nog maar in de kinderschoenen.

Ik ga daar mijn steentje aan bij dragen, ook de komende 12,5 jaar!

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , , , | Een reactie plaatsen